تفاهمنامه ۱۴بندی اسلام آباد، برای آمریکا فرصتی بود تا بحران ذخایر انرژی اش را مدیریت کند، اما برای ایران تجربه مکرر بدعهدی آمریکا بود.
صنعت دفاعی، تجلی شعار «ما میتوانیم» و نماد تحقق اراده ایرانیان برای صیانت از استقلال کشور است؛ صنعتی که روزگاری وابسته به غرب و بهویژه آمریکا بود و امروز در مصاف با همان قدرتها، با مشت آهنین خود، اهداف زیادهخواهانه آنان را به شکست کشانده است.
فلسفه سیاسی در اندیشه شهید آیتالله سید علی خامنهای (رضوان الله تعالی علیه)، فراتر از مجموعهای از قواعد مادی و ابزاری، برآمده از حقیقت هستی و درکی عمیق از جایگاه انسان در جهان هستی است.
از کودتای مرداد ۱۳۳۲ تا جنگ اسفند ۱۴۰۵، گذشت زمان نشان میدهد رویکرد آمریکا در قبال ایران تغییری نکرده است؛ آنها همیشه در پی ایران مطیع بودهاند، نه ایران قوی و مستقل؛ بنابراین تا زمانی که آرمان ایرانیان «استقلال، آزادی، جمهوری اسلامی» است، هیچگاه رویکرد خصمانه آنها به پایان نمیرسد و تنها روشهای تقابل تغییر میکند.
علم و دانش در فرهنگ اسلامی جایگاهی بلند و بنیادین دارد و عالمان، بهویژه آنان که سالهای طولانی از عمر خود را صرف تحصیل، تحقیق، تدریس و تألیف کردهاند، میراثداران یکی از مهمترین سنتهای علمی جهان اسلام به شمار میروند. رهبر شهید جمهوری اسلامی ایران نیز شخصیتی علمی و حوزوی بودند که بخش مهمی از زندگی خود را در مسیر فراگیری، پژوهش و ترویج علوم اسلامی سپری کردند.
پیامد خیانتهای رژیم پهلوی، با گذشت ۴۷ سال از سقوط این رژیم، همچنان دامنگیر ایران است؛ بحرین که تا دیروز بخشی از خاک ایران بود، با تصمیم پهلوی از پیکر میهن جدا و اکنون به کانون تهدید علیه ایران تبدیل شده است.
آمریکا صادرکننده دکترین تجزیه که همواره مرزهای دیگر کشورها را با شعارهای عوامفریبانه تکهتکه کرده و به نفع خود و متحدانش تغییر داده است، جرقههای جداییطلبی در ایالتهای این کشور را با سختترین ابزارهای سرکوبگرانه خاموش میکند.
موفقیت نهضت ملی شدن نفت، منافع انگلستان را چنان به خطر انداخته بود که حذف دولت مصدق به اولویت مشترک لندن و واشنگتن تبدیل شد. در چنین فضایی، محمدرضا پهلوی در ۲۲ مرداد ۱۳۳۲ فرمان محرمانه عزل نخستوزیر را امضا کرد؛ فرمانی که مقدمه کودتایی شد که تنها دو سال پس از ملی شدن نفت، دستاوردهای آن را با بحرانی بزرگ مواجه ساخت.
بنیصدر بر توانایی مدیریتی، تخصص و کارآمدی اجرایی تأکید بیشتری داشت، در حالی که اکثریت مجلس، در کنار تخصص، بر «تعهد انقلابی، سابقه مبارزه، پایبندی سیاسی و هماهنگی نخستوزیر با جریان غالب انقلاب» تأکید میکردند.
هفدهم مرداد ماه نه فقط روز شهادت یک خبرنگار، بلکه نماد یک گذار تاریخی برای خبرنگاری در ایران است؛ گذاری که در آن خبرنگاری، با ورود به قاموس مفاهیم مقدس، معنایی فراتر از یک عنوان شغلی پیدا کرد.