حملات ایران تامین تدارکات ناو‌ها را مختل کرد

   به گزارش سرویس بین الملل خبرگزاری صدا و سیما به نقل از کانال خبری نایا، روزنامه نیویورک تایمز نوشت: ایران در ابتدای جنگ، پایگاه دریایی آمریکا در بحرین را هدف قرار داد که منجر به مختل شدن یک مرکز لجستیکی کلیدی شد و نیروی دریایی آمریکا را مجبور کرد تا از جزیره دیه‌گو گارسیا که حدود ۳۵۰۰ کیلومتر با ناو‌های هواپیمابر مستقر در نزدیک ایران فاصله دارد، تدارکات خود را تأمین کند. این مسیر طولانی‌تر، باعث کمبود و فشار بر ناو آمریکایی «آبراهام لینکلن» شد به طوری که خدمه ۵۰۰۰ نفری آن نزدیک به ۹ ماه را بدون توقف در هیچ بندری در دریا سپری کردند.

پس از آنکه ایران به پایگاهی در بحرین آسیب رساند، دیگو گارسیا، جزیره‌ای کوچک در فاصله ۲۲۰۰ مایلی از خلیج عمان، به عنوان مرکز لجستیکی نیروی دریایی آمریکا جایگزین آن شد.

مشکلات تدارکاتی ناو هواپیمابر «یو. اس. اس آبراهام لینکلن» مدت کوتاهی پس از اولین روز جنگ آغاز شد؛ یعنی زمانی که موشک‌ها و پهپاد‌های ایرانی به یک پایگاه نیروی دریایی در بحرین حمله کردند. حمله ایران که پاسخی به حمله ایالات متحده و اسرائیل به تهران بود، بخش زیادی از این پایگاه را ویران کرد. با نابود کردن این پایگاه، مرکز لجستیک حیاتی نابود شد که نیروی دریایی آمریکا برای دهه‌ها بر آن تکیه کرده بود.

نیروی دریایی آمریکا برای ادامه تغذیه ملوانانی که شبانه روز برای تداوم ماموریت‌های جنگی هواپیما‌ها و سپس برای حفظ محاصره بنادر ایران فعالیت می‌کردند نیاز به یک طرح جایگزین داشت. با وجود تهدید حملات ایرانی‌ها به دیگر بنادر منطقه، پنتاگون پایگاه «دیگو گارسیا» را که تحت فرماندهی بریتانیا است، به عنوان مرکز تدارکاتی خود انتخاب کرد؛ جزیره‌ای در جنوب مالدیو که تقریبا ۲۲۰۰ مایل از محل فعالیت دو گروه ضربتی ناو هواپیمابر در خلیج عمان فاصله دارد.

از دست رفتن پایگاه بحرین به مجموعه‌ای از مشکلات گزارش شده در مورد ناو‌های پشتیبان عملیات علیه ایران دامن زد؛ موضوعی که سناتور‌های دموکرات را نگران وضعیت ۵۰۰۰ ملوان ناو لینکلن و ماموریت نزدیک به ۹ ماهه آن‌ها کرده است. ریچارد بلومنتال، سناتور دموکرات از ایالت کنتیکت، در نامه‌ای به پیت هگست، وزیر دفاع آمریکا، اعلام کرد مشکلات گزارش شده شامل کمبود مایحتاج اولیه و وخامت شرایط سلامت روان خدمه است.

روز جمعه در یک پایگاه هوایی نظامی در مریلند، ترامپ این نگرانی‌ها را رد کرد و گفت: آن کشتی همین الان در حال حرکت است، یا خیلی زود حرکت خواهد کرد و قرار است یک کشتی که بسیار شبیه آن است، جایگزینش شود. جایگزین لینکلن، ناو هواپیمابر «یو. اس. اس جورج واشنگتن» مستقر در ژاپن است که اوایل این هفته در حال حرکت به سمت غرب از طریق تنگه مالاکا در آب‌های اندونزی به مقصد خاورمیانه بود. ناو دیگر، «یو. اس. اس جورج اچ. دبلیو. بوش» نیز از زمان اعزام از نورفک در ۳۱ مارس، ماه هاست که در خاورمیانه فعالیت می‌کند. وقتی از رئیس‌جمهور پرسیده شد: آیا مدت اعزام ناو‌ها بسیار طولانی است، او پاسخ داد: نه، نه، نه، اصلا به اندازه کافی طولانی نیست.

هگست نیز روز پنجشنبه در پاسخ به خبرنگاری که پرسید ایالات متحده تا چه زمانی می‌تواند محاصره تنگه هرمز را حفظ کند؟ پاسخ مشابهی داد و گفت: ما می‌توانیم تا هر زمان که نیاز باشد، به صورت نامحدود این وضعیت را حفظ کنیم. در آغاز جنگ، کی یر استارمر، نخست وزیر وقت انگلیس، از امکان ایجاد دسترسی پنتاگون به دیگو گارسیا برای استفاده در عملیات علیه ایران خودداری کرد. این تصمیم خشم ترامپ را برانگیخت و در نهایت استارمر در اول ماه مارس تسلیم شد و اجازه دسترسی ارتش آمریکا به این جزیره را صادر کرد آن هم برای آنچه یک هدف دفاعی خاص و محدود، توصیف کرد.

یک مقام نظامی ایالات متحده که به دلیل حساسیت مسائل لجستیکی خواست نامش فاش نشود، گفت نیروی دریایی مدت کوتاهی پس از وارد شدن آسیب شدید به پایگاهش در بحرین، استفاده از دیگو گارسیا را به عنوان نقطه اصلی ارسال محموله‌ها آغاز کرد. استفاده از دیگو گارسیا به عنوان مرکز لجستیکی جدید نیروی دریایی آمریکا، ممکن است دلیل حمله ایران با دو موشک بالستیک میان برد به این جزیره در ۲۰ مارس را توضیح دهد. یکی از موشک‌ها در اقیانوس هند قبل از رسیدن به هدف سقوط کرد و دیگری از سوی یک کشتی جنگی نیروی دریایی منهدم شد.

ناو لینکلن که مستقر در سن دیگو است، نزدیک به ۹ ماه بدون آنچه نیروی دریایی «بندر آزادی» می‌نامد، یعنی جایی که ملوانان بتوانند برای چند روز از کشتی پیاده شوند، در دریا بوده است. بحرین یکی از دو بندری است که ناو‌های هواپیمابر منطقه به طور معمول در آنجا پهلو می‌گیرند تا خدمه فرصت استراحت داشته باشند. بندر دیگر، فجیره در امارات در خلیج عمان است که آن نیز به طور کامل در تیر رس موشک‌های ایرانی قرار دارد.

دولت ترامپ برای کارزار فشار علیه ونزوئلا از ناو دیگری به نام «یو. اس. اس جرالد آر. فورد» در دریای کارائیب استفاده کرد و سپس دستور اعزام آن به خاورمیانه را برای انجام حملات هوایی علیه ایران صادر کرد. تاکنون این جنگ بخش قابل توجهی از ناوگان ناو‌های هواپیمابر نیروی دریایی را به خدمت گرفته است؛ ناوگانی که با بازنشستگی مورد انتظار ناو «یو. اس. اس نیمیتز» در سال آینده، تعداد ناوهایش به ۱۰ فروند کاهش خواهد یافت.

در حالی که مدت زمان شش ماه درازای معمول برای ماموریت در دوران صلح است، برخی ناو‌ها پس از حملات ۱۱ سپتامبر دوره‌های بسیار طولانی تری را در ماموریت سپری کرده‌اند. با این حال، اعزام ۳۲۶ روزه ناو «فورد»، رکورد طولانی‌ترین اعزام یک ناو هواپیمابر از زمان جنگ ویتنام را شکسته است.

اما در آن جنگ، ناو‌هایی که به «ایستگاه یانکی» (بخشی از اقیانوس آرام در سواحل ویتنام) اعزام می‌شدند، اغلب به پایگاه نیروی دریایی در «سوبیک بی» در فیلیپین می‌رفتند؛ نقطه‌ای که تنها دو روز با محل ماموریت فاصله داشت تا ملوانان بتوانند در فواصل عملیات‌های پرواز مداوم استراحت کنند و کشتی بتواند مهمات، غذا، سوخت و سایر مایحتاج ضروری را بارگیری کند.

طبق سنت و مقررات نیروی دریایی، فرمانده یک کشتی جنگی می‌تواند زمانی که خدمه ۴۵ روز یا بیشتر به طور مداوم در دریا بوده‌اند، درخواست یک «روز نوشیدنی» برای آن‌ها بدهد. با توجه به مدت حضور لینکلن در دریا، خدمه آن تا کنون واجد شرایط پنج بار دریافت چنین استراحتی بوده‌اند. سخنگوی ناوگان پنجم ایالات متحده که مسئول عملیات دریایی در منطقه است و اختیار صادر کردن مجوز این روز‌ها را دارد، روز جمعه بلافاصله به درخواست‌ها برای اظهارنظر در این مورد که آیا هیچ یک از کشتی‌های شرکت کننده در جنگ با ایران چنین درخواستی داده‌اند یا خیر، پاسخ نداد.

مایک لوین، نماینده دموکرات از ایالت کالیفرنیا، در مصاحبه‌ای گفت رأی دهندگان حوزه انتخابیه او شامل ملوانان ناو لینکلن نیز می‌شوند و این که خانواده‌های آن‌ها برای ابراز نگرانی با او تماس گرفته‌اند. او گفت: این موضوع به یک تصویر بزرگ باز می‌گردد، اینکه ماموریت ما در اینجا چیست؟ این همان چیزی است که خانواده‌ها می‌خواهند بدانند.